ｷﾀ━(ﾟ∀ﾟ)━!! Catkun Blog

ไปดูมาแล้วเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว จริงๆแล้วผมกะจะไม่ยกพูดถึงอีกเพราะเขียนลงไปแล้ว แต่เพราะอยู่คนเดียว.....ใช่ เพราะอยู่คนเดียว ความคิดมันเลยฟุ้งซ่านอีกแล้ว

ก็เลยดู Blog ต่างๆของคนที่มีความคิดที่ดีๆ เกี่ยวกับเรื่องข้อคิดที่ได้ในการดูหนัง ดูจากบลอกนี้ merveillesxx.ขอผมตัดเอาบทความของเขาผสมไปด้วยนะครับ

( เตือนไว้ก่อน เพราะนี่คือการ Spoiler )

สิ่งที่ผมได้จากเรื่องนี้

- อดีตเรายิ่งหนี มันก็ยิ่งวิ่งตามเราทัน ในเรื่องซาคุออกตามหาคู่หมั้นของเขา
แต่ระหว่างทาง เขาแวะไปสถานที่ในความทรงจำ ที่ๆเขากับอากิรักแรกของเขา
เขากลับบ้านค้นหากล่องความทรงจำ มันคือเทปที่เขาอัดเสียงแลกกันฟังกับอากิ
เขาเปิดมันฟัง ทีละม้วนทีละม้วน เขาย้อนตัวเองกลับไปในอดีต ในขณะที่ตัวเองในปัจจุบันก็ไปตามสถานที่นั้นๆ ห้องเรียนโรงยิมชายหาดโรงพยาบาล
ภาพนั้นปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่วิ่งหนีมาตลอด เขาก็เดินย้อนทางกลับไปอย่างช้าๆ
ทันใดนั้นเองซาคุก็เห็นอากิ อากิกำลังยืนอยู่ข้างหน้าตัวเขา
เขายังคงเห็นเธอหรือเพราะว่าเขายังรักเธออยู่?

ขณะที่อยู่ตรงนี้ น้ำตาของผมไหลออกมา......ใช่ ผมวิ่งหนีอดีตอย่างกับซาคุ ฉากที่ซาคุโทรศัพท์หาเพื่อนแล้วร้องไห้นั้น มันเหมือนกับที่ผมเคยทำในอดีต ฉากนั้นสะเทือนใจผมมาก ......ผมกำลังดูตัวเองอยู่

- ความรักนั้นคงอยู่นานได้ เพราะมันไม่เคยสมหวัง สิ่งที่ซาคุยังคงจำเรื่องราวของเธอได้อย่างแม่นยำ นั่นก็เพราะมันมีสิ่งใดสิ่งนึงที่หายไป....ทำให้เรื่องราวนั้นไม่จบ มันคือเทปม้วนสุดท้ายของอากิสารสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไป เขาไม่สามารถทำให้ความฝัน คำสัญญาที่เขาทำให้กับอากิสมหวังได้ มันคือสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอด ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามลืม แต่สุดท้ายมันก็กลับมา

ผมเป็นคนๆนึงที่สามารถจำเรื่องราวของคนเก่าๆได้อย่างแม่นยำ สามารถเล่าเป็นตอนๆ เพราะเรื่องราวเหล่านั้น...ไม่สมหวัง มันมักจะจบแบบที่ผมยังมีคำถามว่า ทำไม? มาตลอด นั่นคือสิ่งที่ผมลืมไม่ได้

-"การกล่าวโทษตัวเองในอดีต ไม่สามารถลบล้างความผิดนั้นได้" ฉากที่ซากุวิ่งไปหาลุงร้านถ่ายรูปแล้ว กอดเทปสุดท้ายของอากิ..เขากอดรัดอดีตไว้แนบแน่นกับตัว
แต่เมื่อเขาแหงนหน้ามองปัจจุบันกลับพบว่ามันว่างเปล่าเพราะริทซึโกะไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ส่วนอากิก็เช่นกัน เธออยู่ ณ ที่ห่างไกลเธออยู่บนสววรค์
เขาได้แต่ร้องไห้กล่าวโทษตัวเอง ว่าตัวเองไม่สามารถอยู่กับอากิก่อนที่เธอจะตายได้ แต่จริงๆแล้ว...มันไม่สามารถทำให้ความผิดลบล้างไปได้...มันจะอยู่กับเขาตลอดชีวิต

นั่นเป็นฉากที่ 2 ที่น้ำตาไหลอีกครั้ง....นั่นแหละ ผมเคยทำผิด...และผมยังไม่ได้การให้อภัย จนถึงทุกวันนี้

- "ยอมรับความเป็นจริงในอดีต และทำวันนี้ให้ดีที่สุด" ฉากต่อมาลุงร้านถ่ายรูปบอกกับซาคุว่า สวรรค์นั้นเป็นสิ่งที่เรา-ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่-ได้สร้างขึ้นให้กับผู้ที่ล่วงลับสักวันเราก็กลับไปเป็นหนึ่งกับเขา ที่ดินแดนแห่งนั้น นั่นคือคำพูดของลุงร้านถ่ายรูป ที่สามารถทำให้ซากุคิดได้...เขาจะต้องทำคำสัญญาที่อากิให้ไว้ ปลายทางของการเดินทาง ซาคุมาถึงยังใจกลางโลก Uluru ประเทศออสเตรเลีย เขาขึ้นไปยืนอยู่บนนั้น ฟังเทปม้วนสุดท้ายของอากิ เธอบอกซาคุไว้ จงมีชีวิตของเธอต่อไป

ซาคุทำตามคำขอของอากิ ฝุ่นผงธุลีของเธอถูกโปรยปราย ลอยไปตามสายลม
ม่านหมอกแห่งอดีตได้สลายไปแล้ว เหลือแต่เพียงภาพปัจจุบันซาคุกับริทซึโกะ

ครับ....หากมัวแต่จมปลักกับความผิดในอดีต นอกจากจะทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ลงแล้ว คนใกล้ๆตัวคุณด้วยที่คิดแบบคุณ เพราะฉะนั้น มองไปข้างหน้า รู้จักให้อภัยตัวเอง ทำวันนี้ให้ดีที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่พลาดพลั้ง เสียใจอีก

บางครั้ง...ถึงแม้ว่าเราจะรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว อ้างว้างแค่ไหน

แต่เพราะ "ความเคยชิน" กับการที่อยู่ตัวคนเดียว มันอาจจะทำให้เราไม่รู้สึกแย่เท่าไหร่นัก

แต่เมื่อวันนึง....มีคนเข้ามาในชีวิต ขึ้นมา

แรกๆ อาจจะคิดว่า คนๆนั้นจะเข้ามาใน "โลกของเรา" ได้

จะเข้าใจความรู้สึกของเราได้ เราจะไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว

แต่เพราะ "ความเคยชิน" กับการอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

ทำให้เราสับสนว่า....สิ่งที่เค้าให้ หรือสิ่งที่เราทำ

มัน "ใช่" หรือ "ไม่ใช่" ที่เราต้องการกันแน่

ทำให้สิ่งใหม่ที่เข้ามาในชีวิต มันดูเหมือนว่าเรา "ไม่ชิน"

ไม่ใช่ตัวตนของเรา

มันเหมือนเป็น "หน้าที่" ที่เราต้องทำ

ทำให้เราไม่อยากจะทำสิ่งนั้น เพราะความ "ความเคยชิน" ของเรา

และบังเอิญที่ "ความเคยชิน" ที่เราเคยอยู่คนเดียว

กับ "ความรัก" ของคน2คน

มันมาพร้อมกัน

ทำให้เรา "รู้สึกผิด" กับคนๆนั้น

กับความคิดของเราเอง

และเมื่อวันนึง "ความรู้สึกผิด" นี้มันก่อตัวมากขึ้น

ทำให้เรารู้สึกแย่ และทรมาน

และเราไม่อยากรู้สึกทรมานแบบนี้อีก

มันจะจบลงด้วย "การจากลา"

ทั้งๆที่ยังรัก

เพราะ "ความเคยชิน" ในการอยู่โลกของเรา

.........................

นั่นคือความคิด เหตุผลของผม

กับคนแรกของผม คนที่ผมเป็นคนบอกเลิกเอง

ทั้งๆที่ยังรัก

ผมไม่รู้ว่าความคิดของผมตอนนั้น

จะตรงกับคุณในตอนนี้รึเปล่า

แต่อย่างน้อย ผมอยากบอกประสบการณ์ของผมให้คุณรับรู้

ที่ผ่านมา....ในตอนนั้น ผมรู้สึกผิด ไม่น้อยไปกว่าคุณ

แต่มันจะผิดยิ่งกว่า หากตัดขาด ให้อีกคนทั้งๆที่คนนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย

...........ผมเข้าใจคุณหรือยัง

หรือคงเป็นเพราะผมไม่สามารถให้ในสิ่งคุณต้องการจริงๆเลย

...........ผมควรจะทำอย่างไร